Kurdistan Portal

Eine Ansprache an die Jugend,

Du, die kurdische Jugend, Sohn einer die Unterdrückung von Generationen abwehrenden  Nation, höret mir zu!

Während die Morgendämmerung der Menschheitsgeschichte  ergraute, entfielen seine ersten Strahlen, die sich vom indischen Meer nach Kaukasien, von den Bergwänden Vorderasiens weiter bis nach Zentralasien erstrecken, auf die stolze Fassade des dich auf hohen Bergen und sonnigen Hochebenen gebärenden mächtigen Geschlechts.

Deine Geschichte ist die Geschichte von nicht unterbrochenen heroischen Legenden.
Denn du bist Kind eines seit vierzig Jahrhunderten für eine ehrenhafte und freiheitliche Existenz kämpfenden und bis heute von diesem Kampf nicht zurückschreckenden Volkes.

Die von Gewittern und Stürmen gefüllten gestrigen und heutigen Tage des Kurden, den Grund und die Ursache der augesetzten Grauen und gelittenen Unterdrückungen zu suchen und die Anmut des Lebens mit wachenden Augen anzugehen ist die Pflicht Unsereins.

Zum Schutze seines Besitzes und zur Wahrung seiner Würde hat keine Nation so lange und so beständig wie wir gekämpft.

In unserer langen Geschichte hat keine Macht unsere Niederlage gestanden…
Die kurdische Stirn blieb, gleich den imposanten Gipfeln kurdischer Anwesen, stets oben und bückte sich vor keinem Eroberer. Die Wahrheit um die kurdische Lebenskraft ist auch eine heutige unbeirrte Wahrheit. Denn  die Kurden, welche den Überlebenskampf nicht verließen und die Niederlage nicht gestanden, sind, von Nationen der Welt  gefassten Entschlusses zur Löschung dieser aus ihren Reihen, eine lebensphile und für das Leben zu sterben bereites Volk.

Höret Sohn Kurdistans, Tochter Kurdistans, die Welt muss von deinem Entschluss erfahren!

Jede Existenz, die leben will, muss sich verteidigen!

Jede Nation, die einen Platz in der Welt will, muss sich darum schlagen!

Dies ist der untauschbare Kanon der Natur. Dies sind die Existenzgrundlagen der Pflanzen- und Tierwelt: schlagen und kämpfen! ...
Dieser Kanon ist für das menschliche Wese umso gnadenloser. Die Rasse ist der Rasse, die Nation der Nation und der Mensch dem Menschen ein zerreißendes Ungeheuer.

Die menschliche Zivilisation konnte bis jetzt diesen Kanon nicht umsichtig umgehen und hat die Regeln des Kampfes nicht modifizieren können. Auch heute hat man zum Leben kämpfen und sterben müssen.

Wir sind ein Volk, das nicht sterben will. Kurden haben sich zum Leben entschlossen und werden leben.

In unserer langen Geschichte haben viele Rassen, Nationen und Staaten die Kurden ermorden wollen und sich diese vom Lebensrecht auszusetzen vorgenommen, jedoch konnten sie nicht erfolgreich werden. Die sich aus dem Osten, Westen, Süden und Norden nähernden erobererischen Ströme sind am Fuße der kurdischen Berge zusammengebrochen, dem kurdischen Widerstand gegenüber zerstört worden. Jene den Weltverlauf verändernden aufgeblähten Mächte, die als Zeitgenossen den Besitz vieler Völker entrechteten, sind in die Geschichte eingegangen, jedoch sagte das vom Kampf nicht untergekommene kurdische Volk mit gegen die Geschichte blutender erhobener Stirn:“ Ich bin nicht tot, ich werde leben!“

Die Geschichte keines Volkes war so blutig wie die Unseresgleichen.
Die Anwesen keines Volkes waren so sehr von Wellen der Invasion überschwemmt worden.
Kein Volk kämpfte wie Unseresgleichen so fortdauernd.
Sogar unter anstrengenden Umständen ergab sich, eine Hand die Waffe haltend, das kurdische Volk nicht.
Das kurdische Volk antwortete der Aufforderung an Zahl überlegener aufgeblähter Kräfte zum Kampf stets mit einem:“ Ja!“.

Schauet, der Zweck unserer ganzen Existenz, das Geheimnis unseres Fortgangs ist ein Geschenk jenes Wortes.

Sie höret, Hoffnung und Zukunft meiner Rasse, die kurdische Jugend! Dir sei diese bescheidene Schrift gewidmet.

Höret den Sorgen eines betrübten Kurden, eines, fern der Heimat, dessen Herz in der Fremde über die nationalen Qualen klagt, dessen Geist um die Geburt der Unabhängigkeits- und Freiheitssonne des kurdischen Volkes entflammt, und, der die Hoffnung auf den jüngsten Tag der Rache aus deinem unerschütterlichem Basis schöpft, einem Kinde Dersims zu und seiner Klagen für dich und nur für dich!

Ich widerhalle dir, um dessen Ehre und Stolz nicht zu verschmutzen sich tausende Bräute und Töchter  von den steilen Abhängen der Heimat und den tiefen Abgründen dem befreienden Tod in die Arme warfen, deren Kummer…

Ich beweine dir, heute noch immer, an der Tür des gemeinen Feindes in Gefangenschaft lebend, jeden Tag, jederzeit Tropfen für Tropfen sterbend, die Sorgen und Kummer des versklavten kurdischen Volkes, dessen Nation, Sprache und  Heiligtum erniedrigt wurde…

Auf den Smaragden Bergen Kurdistans, auf seinen sonnigen Hochebenen getrieben, auf den bitteren Ebenen Anatoliens verhungert, durch das Joch der niederträchtigen Feinde und durch seine Kugeln ausgerottet und als der Tod die Augen unserer Geschwister, deren einzige Schuld die Tatsache als Kurden geboren worden zu sein war, verschloss, stiegst du wie die Sonne am Horizont ihrer Hoffnung empor…

Diese haben nun an dich mit lediglich einem Wort das folgende gnadenlose, vorgesetzte und erhabene Vermächtnis:




Rache! ...um die befleckte kurdische Ehre zu reinigen.
Rache! ...um die Klagen hunderttausender vertriebener Kinder zu stillen.
Rache! ...um den Hass unserer von Abgründen gestürzten, in Feuern verstorbenen Bräute und Töchter zu besänftigen.
Rache! ...um das Anliegen jener  ihren Tod am Galgen heroisch grüßenden, „Hoch lebe das freie und unabhängige Kurdistan“ keuchenden und ihre Zeugenskrone tragenden, tausender Märtyrer zu verwirklichen.
Rache! ...um jene Kurdistan genannte und ruinierte Mutterheimat empor zu heben.
Rache! …um die kurdische Heimat von nutzlosem Körper der auf kurdischem Land heulenden Rasse der Hyänen und Schakale zu befreien.
Rache! ...um die sich hinter dem Schuft, der sich „Zivilisation“ nennt, versteckenden und zu uns heulenden Hunde zur Ruhe zu bringen.

RACHE! … RACHE! … RACHE! …

Ja, nur dieses eine Wort beinhaltet die auf den blutigen Leichen unserer Märtyrer mit
Blut und Tränen geschriebene Testament! …
  Jedes ehrenhafte Individuum, jeder in seiner Brust ein kurdisches Herz pochender Mensch, jeder durch seine Adern kurdisches Blut fließender Jugendliche darf dieses Testament niemals vergessen. Bis es vollstreckt ist, hat dieses befolgt zu werden, es darf nicht ausgeruht werden und muss hierfür gearbeitet werden!
  Es ist unsere Pflicht den mit ihrem Blut gezeichneten Weg des, die Geschichte von Gestern mit ihrem Blut niedergeschriebenen, kurdischen Nachwuchses zu gehen!
  Wir werden mit unserem Blut die hitzige Morgendämmerung der kurdischen Unabhängigkeit öffnen. Wir werden mit den unseren Seelen beiwohnenden Vulkanen die leidenschaftliche Sonne der kurdischen Freiheit gründen.
  Die Weltgeschichte schaut auf uns. Die Augen unserer Märtyrer sei die Richtung.
  Die dem Freiheitsgott vorzuweisenden tausende Opfer verlangen von uns ein Grabmal, für ihr Ehrgefühl eine Gedenkstätte…
  Dieses Denkmal ist ein freies und unabhängiges Kurdistan!
  Dieses Denkmal wird ein in der Weltgemeinschaft die Stellung der Ehre vorzuweisender zukünftiger kurdische Staat sein!
  Lasst uns die Seelen unserer Märtyrer erfreuen!




Dr. Vet. M. Nuri Dersimi

    Wer zu Hause bleibt, wenn der Kampf beginnt,
     und lässt andere kämpfen für seine Sache,
     der muss sich vorsehen:
     denn wer den Kampf nicht geteilt hat,
     der wird teilen die Niederlage.
     Nicht einmal Kampf vermeidet,
     wer den Kampf vermeiden will:
     denn es wird kämpfen für die Sache des Feinds,
     wer für seine eigene Sache nicht gekämpft hat."

     Berchtold Brecht

***

Necan, danke für die Mühe, die du dir gemacht hast und an die Erinnerung an diese Worte, die wir uns immer wieder vor Augen halten müssen... so geht die Sonne jeden Morgen auf und grüsst ihre Kinder - die im Stillen weinen.

Roj

Dr. M. Nurî DÊRSÎMÎ





Ey xortê mert ê gelê ku zilma sedsalan li ser hatiye meşandin, li min guhdarî bike!



Dema ku şefeqa mirovahiyê ronî bû, çirûskên wê yên pêşîn, ji deryaya Hînt heta Kafkasan, ji Asyaya Biçûk heta Asyaya Navîn, li eniya nifşê te yê mezin ê bi rûmet da.



Dîroka te, dîroka serpêhatiyên lehengiyeke bê dawî ye. Ji ber ku tu zarokê gelê ku ji çil sedsalan heta niha ji bo hebûneke bi namus û azad, şer dike yî û ew gel îro jî ji şer ne westiya ye.



Em hemû deyndar in ku bi çavên hişyar, fêlbaziyên dîrokê, sedem û rastiya jiyana kurdan a duh bi bahoz û boran, felaket û êşên ku îro kurd dikişinin bibînin.



Ji bo parastina hebûn û kesayetiya xwe tu gelan qasî me demdirêj û bênavber şer nekiriye. Di dîroka me ya dirêj de, tu hêzê îtîrafa têkçûnê bi me ne daye kirin. Rûyê kurdan, her dem wekî welatê wan ê berz, bilind maye û tu caran li ber tu fetîhan serê xwe ne tewandiye.



Rastiya hebûna kurd, îro jî rastiyeke ku gûman jê neyê kirin e. Ji ber ku kurdan şerê hebûn û nebûnê ne terikandiye, têkçûn nepejirandiye, biryar daye ku di nava gelên cîhanê de cihê xwe bigire. Gelê kurd ji jiyanê hez dike û ji bo jiyanê dizane bimire jî.



Ey kurê kurd, ey keça kurd, divê cîhan vê biryara te bizane!



Her zindiyê ku dixwaze bijî, divê ji bo jiyanê şer bike!



Gelê ku dixwaze cihekî wî li ser rûyê cîhanê hebe, divê şer bike!



Pîvana xwezayê ya ku naguhere ev e. Zagona bêeman a cîhana kîmyevî, nebatî û ajalî ev e; têkoşîn û şer!...



Ev pîvan ji bo nifşê mirovahiyê hê bêemantir e. Nifş ji bo nifşekî din, gel ji bo gelekî din û mirov ji bo mirovekî din, tirinde û lawir e.



Şaristaniya mirovahiyê hê nikariye vê pîvan û zagonê biguhere, nekariya zagona şer rake. Îro jî divê ji bo jiyanê şer bê kirin, rev û bazdan mirin e.



Kurd naxwaze bimire. Gelê Kurd ji bo jiyanê biryar daye û dê her bijî.



Di dîroka me ya dirêj de gelek nifş, gel û dewletan hewl daye ku kurdan bikujin, xwestiye mafê wan ê jiyanê ji dest bitsînin, lê bi ser neketine. Ji rojhilat, ji rojava, ji başur û ji bakur nijdevanên, cîhangîr li qeraxên çiyayên kurd şikestîne û li hemberî wêrekiya kurd parçe parçe bûne. Hêzên Kahhar ên ku qedera dîroka cîhanê guherîne, dawî li hebûna gelek miletan aniye, gelek miletên ku hevdemên me bûn ji rûpelên dîrokê hatine birin, lê kurdê ku ji têkoşînê dest bernedaye, li dijî dîrokê eniya xwe ya bi xwîn bilind kiriye û gotiye: "Ez nemirîme, ezê bijîm!".



Dîroka tu gelan qasî ya me bi xwîn nebûye. Welatê tu gelan qasî yê me rûberî êrîş û nijdevaniyan nehatiye. Tu gelî qasî me, bênavber şer nekiriye. Di bin her şert û mercên neyînî de jî, kurdê ku destê wî çek digire teslîm nebûye. Li gel hejmara mezin a Hêzên Kahhar kurdan her dem bi gotina; 'ERÊ' bersiv daye banga wan a şer.



Va ye hîkmeta hebûna me, raza berdewama jiyana me di nava vê gotinê de veşartiye.



Ey pêşeroj û hêviya nifşê min, Ciwanê Kurd! Ez vî behremê kêm-qîmet diyarî te dikim.



Guh bide vê feryada kurdê ji welatê xwe dûr, dilê wî bi êşa neteweyî dişewite, giyana wî ya tînî û derbeder bi arê derketina roja azadî û serxwebûna kurd hilketiye. Guh bide banga zarokekî Dersîmî yê ku mehşera tolhildanê di zendên te yên nayên tewandin de hêvî dike !



Ez qêrîna bi hezaran bûk û keçên me yên ku ji bo namûs û şerefa te neyê lewitandin, xwe di şkêr û çiyayên welat de avêtine himbêza mirinê, ji te re dinalînim....!



Ez feryada kur a kurdê hatiye kolekirin, dilop dilop ziman û neteweya wî hatiye kuştin û rûmeta wî hatiye binpêkirin, ji te re dilorînim...



Dema mirin li ser çavên xwîşk û birayên te yên ku sûcê wan bi tenê kurdbûn bû serdest dibû , dema ji çiyayên Kurdistanê yên zimrûd, ji zozanên beroj ber bi deşta hişk û ziwa dihatin rakişandin, ji birçîbûnê û bi singo û guleya dijminê kahpe dimirin, di asoya hêviyên wan de tu wekî rojeke geş xuya dibûy…



Fermana yaman û wasiyeta wan a ku bi yek gotinê ji te re hiştî ye:



TOLHILDAN!!



Tolhildan!...



Ji bo paqijkirina lekeya li ser namûsa kurd;



Tolhildan!..



Ji bo kêmkirina qîrîn û hawara bi sedhezaran zarokên kurd ên hatine sûngokirin ;



Tolhildan!...



Ji bo aşkirin û kêmkirina hawara keç û bûkên Kurdistanê yên ku avêtine geravan û di nava agir de hatine şewitandin;



Tolhildan!...



Ji bo bicihanîna armanca qurbaniyên ku bi qehremanî di bin sêdarê de, mirin bi dirûşma; "Bijî Kurdistana azad û serbixwe!" pêşwazî kiriye û taca şehadetê hilgirtiye ;



Tolhildan!..



Ji bo selihandina welatê mader ê wêrankirî yê bi navê Kurdistanê;



Tolhildan!...



Ji bo paqijkirina welat ji laşê gemar ê çeqel û keftarên ku li diyarê kurdan dilorin;



Tolhildan!..



Ji bo ku bidawîkirina hewte hewta kuçikên ku dikevin dû kehbika bi navê 'Medeniyet' û êrîşî me dikin;



Tolhildan!... Tolhildan!...Tolhildan!...



Bi tenê ev gotine ye, wastiyeta ku li ser cesedên şehîdên me, bi xwîn û hestirên çavan hatiye nivîsandin!...



Divê her ferdê bi namûs, her mirovê ku dilê wî bi kurdbûnê lê dide, her ciwanê ku di demara canê wî de xwîna kurd, diherike vê wasiyetnameyê ji bîr neke. Heta ku wê bi cih neynî, rehet neke, bi rehetî ranezê û bixebite!



Em deyndar in, li ser riya nifşê kurd ku dîroka me ya duh bi xwîna xwe nivîsandiye bimeşin û rêwî bin li ser şopa ku wan bi xwîna xwe diyar kiriye!



Emê bi xwîna xwe asoya sor a serxwebûna kurd ronî bikin. Emê bi volkanên giyana xwe roja helesor û ronî ya rizgariya kurd biafirînin!



Çavê dîroka Cîhanê li ser me ye. Şehîdên me, çav li rê li benda me ne!



Bi hezaran qurbaniyên ku me pêşkêşî Xwedayê Azadiyê kirine, li bendê ne ku em gorekê jê re amade bikin. Li bendê ne ku em abîdeyekê ji bo bîranîna wan ava bikin!..



Ev abîde, Kurdistana azad û serbixwe ye!



Ev abîde, dewleta Kurd e, ku di nava civata neteweyan de cihê xwe yê bi rûmet û bi şeref bigire.



Em giyana şehîdên xwe bextewar bikin!



Bijî Gelê Kurd ê ku xwedî qehreman û leheng, bijî Kurdistana azad û serbixwe!





.....alles nochmal für die jenigen, die das auf kurdisch lesen möchten!

Quelle: http://www.azadiyawelat.com/modules.php?name=News&file=article&sid=3131

Danke dir bra für die mühe. Tu her biji.

Her bijî!

Sipas bira für die Mühe die du dir gemacht hast. Jeder sollte den Text schon einmal gelesen haben und die Worte von bi rêz Nurî Dêrsîmî auf sich wirken lassen.

Silav

fragt sich nur ob rache auch das richitge "werkzeug" ist um den krieg zu gewinnen und unabhängigkeit zu bekommen
jeder weiß: zuviel  rache ist zuviel des falschen

ich glaube, die rache würde niemals den schmerz wett machen.

dennoch ein sehr gute rede. Der Widerstand hält...

Liebe Freunde, im Folgenden werde ich eine Ansprache des legendären und hochgeehrten Qazi Mohammed auf kurdisch darlegen und bitte euch mit mir zusammen diese ins Deutsche zu übersetzen, um es Kurdmania bereitzustellen und unter der Rubrik Kurdistan anzulegen.

Ich habe die Ansprache des allseits geliebten Qazi Mohammed in Abschnitte unterteilt und nummeriert, damit die Übersetzung besser in Anspruch genommen werden kann. Am Ende wird alles zusammengeführt und in einer Gesamtfassung zusammengesetzt.

Euch im Voraus für Eure Unterstützung dankend, verbleibe ich mit freundlichen Grüßen!

---

Wesiyetnameya Qazî Mihemed di demên dawiya jiyana xwe de

1.
Bi navê Xwedêyê mezin û dilovan


Gelê minê kurd û birayên min yên hêja, biryên min yên behr xwarî, gelê min yê zorlêkirî, vama ez di gavên herî dawîn yên jiyana xwe de me, werin ji bo xatirê Xwedê îdî dujminayiya hev nekin û pişta xwe bidin hev, li hember dujminê zordest û zalim derkevin, xwe belaş mefiroşin dujminan, dujmin her ewqas we dixwaze tanî karê xwe bi we pêk tîne û qed bi we re dilovanî naket; di her fersendekê de be qed li we nabuhure.

2.
Dujminê gelê Kurd pir in, zordest û bê dilovanî ne, sîmbola serketina her gel û netewekê hevgirtin û yekbûn e, piştgiya tev gel e. Her gelê ku yekîtî û tebayiya wî nebe; ewê hertim bin destê dujmin be, ti tiştê we gelê Kurd ji gelên li ser rûkê vê erdê; ne kêmtir e, belkî hun bi mêranî û egîdî û hêjatiya xwe; ji gelên ku rizgar bûne; li pêştir in jî.

3.
Gelên ku ji destê dujminên xwe yên zordest rizgar bûne; mîna we ne, lêbelê yekîtiya ên xwe rizgar kirine hebûye, bila hun jî mîna tev gelên li ser rûkê erdê; îdî bin dest nebin, her bi yekbûn û hesûdî bi hev nebirinê û xwe nefirotina ji dujminan re li dijî neteweya me; hun dikarin rizgar bibin, birayên min îdî bi dujmina neyên xapandin, dujminên Kurdan ji her reng û destek û netewekê bin, her dujmin e, bê dilovanî ye, bê wijdan e û rehmê bi we nake, wê we bi hevdu bide kuştin, wê we temah bike û bi direw û xapandinê; wê we berengarî hev bike, ji tev dujminên gelê Kurd, dujminê Ecem ji tevan zalimtir û melûntir û Xwedê nenastir û bê dilovantir e, destê xwe ji ti tawanan li dijî gelê Kurd naparêze, bi dirêjayiya dîrokê bi gelê Kurd re xerez û kîna wî ya kevnar hebûye û heye jî, temaşa kin, binêrin tev zilamên we yên mezin, her ji Simayîl Axayê Şikak, tanî Cewher Axayê birê wî û Hemze Axayê Mengur û çend û çendîn zilamên din, ew hemû bi xapandin aram kirin û xelq ji pişt wan vekir û ca pir bi nemerdî ew kuştin, ew tev bi sond û Quran xapandin ku xudêgiravî niyaza eceman ya xêrê bi wan re heye û wê qenciyê bi wan re bikin, lêbelê her xweşbawer e û bi sond û sozên Eceman hatiye xapandin û jê bawer kiriye, lêbelê tanî niha bi dirêjiya dîrokê kes nedîtiye bi tenê carekê jî ecem li sond û sozên xwe xwedî derketibe û ehdên dane Kurdan pêk bînin, tev de direw û xapandin bûye, ca vaye ez wek birayek we yê biçûk, di riya Xwedê de, ji bo xatirê Xwedê ji we re dibêjim hev bigirin û ti carî pişta hev ber medin, piştrast bin ger ecem hingiv bide we, diyar e jar xistiyê, bi sond û sozên direwên eceman mexapin, ku ger hezar carî jî dest li Qurana pîroz bixe û soz bide we, bi tenê niyaza wî xapandina weye, ji bo hîlekê li we bike.

4.
 Va me ez di demên dawî yên jiyana xwe de me, ji we re dibêjim û ji bo xatirê Xwedê yê mazin ez we şîret dikim ku a ji destê min hat bi ser can û tekoşîn, bi şîret û nîşandana riya rast; min ji we re xemsarî nekiriye, niha jî di vê dem û rewşê de dîsa ji we re dibêjim ku îdî bi eceman mexapin û ji sond û dest li Quranê xistin û ehd û peymanên wan bawer mekin, ji ber ne Xwedê dinasin û ne jî ji Xwedê û pêxember û roja qiyametê û hîsab û kîtaban bawer dikin, li cem wan bi tenê ji ber ku hun Kurd in, bila hun musilman jî bin, hun sûçdar û mehkûm in, hun ji wan re dujmin in, ser û mal û canê we ji wan re helal e û weke xeza qebûl dikin, soza min ne ew bû ez herim û we di destê van dujminên dilreş de bihêlim, min pir caran jî raborî û zilamên me yên mezin dihizirand, ên ku eceman bi xapandin û sond û direw û hîle ew girtine û kuştine, neçar bi direw û hîle ew xapandin e, kuştine.

5.
Ew tev li bîra min bûn û ti carî jî min ji eceman bawer nekiriye, lêbelê beriya ku vegerin vir, çendîn caran gotin û rasparin bi name û bi şandina kesên navdêrên Kurd û Fars, bi dayîna soz û ehdên yekcar pir û mezin ku niyaza xêrê ya dewleta ecem û Şah bi xwe jî heye û ne amade ne ku bi tenê dilopeke xwînê jî li Kurdistanê birije, niha hun bi çavê serê xwe encama sozên wan dibînin, ger mezinên hoz û eşîrên me îxanet nekira û xwe nefirotina hukûmeta ecem, weha nedihate serê me û we û Komara me jî.

6.
Şîret û wesiyeta min ew e bila zaroyên we bixwînin, ji ber ti tiştê me ji yê gelên din ne kêmtir e, bi tenê xwendin nebe, bixwînin ji bo hun ji karwanê gelen paşve nemînin û her xwandin çeka kujeka dujminan e.

Piştrast bin û bizanin ger tebayî û yekbûn û xwandina we baş be, hunê pir baş bi ser dujminê xwe de serbikevin jî. Çênabe bi kuştina min û bi kuştina bira û pismamên min çavê we bitirse, tanî hin digîjin hêvî û meremên xwe; divê hê jî pir kesên din yên mîna me di vê rê de gorî bikin.

Piştrast im piştî me pir kesên din jî her wê bi xapandin û durûtiyê ji holê werin rakirin.

Piştrast im pir kesên ku wê piştî me jî bikevin xapandina eceman de; wê ji me zanatir û hêjatir jî bin, lêbelê hêvîdar im kuştina me ji dilsozên gelê Kurd re bibe pend û îbret.

7.
Wesiyeteke din min ji were ew e daxwaz bikin her çiyê we ji bona serfiraziya gel kir, alîkarê we gel be, piştrast im Xwedê yê mezin wê we serbixe û wê alîkariya we bike, heye ku hun bêjin; lê çima ez serneketim?! di bersivê de dibêjim, bi Xwedê kim ez serketime, çi nîmetek, çi serketinek ji wê yekê mezintir e ku va me ez niha di riya gel û welatê xwe de, ser û mal û canê xwe didim, bawer bin min pir ji dil dixwest ger ez mirim bi mergekî bimirim ku di hizûra Xwedê û resûlê Xwedê û gel û welatê xwe de rûsor bim, ji min re ev serketin e.

Xweştiviyên min, Kurdistan mala her Kurdekî ye, her wek di malê de; endamên malê her kesê ji her karekî dizane, wî dispêrin wî, îdî mafê ti kesî ti ne ku hesûdiyê pê bibe, Kurdistan jî her ew mal e, ger we zanî kesek li vê malê dikare karekî bike, dev jê berdin bila bike.

8.
Îdî çênabe hun kevira danin ser riya wî û çênabe dilê we ji wê yekê bêşe ku berpirsyariyên mezin di destê yekî ji we de hene, ger karên mezin ketin ser milê yekî û ew kar bi rêve bir, welê diyare jê dizane û berpirsiyariyên wî yên mezin jî li hember wî erkî hene. Piştrast be birayê te yê Kurd her ji dujminê dil bi kîn baştir e û ger berpirsiyariyên mazin li ser milê min nebûna, niha ez di bin darê sêdarê de neradiwestiyam, lewra çênabe hun bi hev re temahkar bin, ên ku fermanên me pêk ne anîn, ne her bi tenê pêk ne anîna fermanan, lêbelê tam dujminatiya me dikir, ji ber me xwe wek xizmetkarê gelê xwe qebûl dikir, niha ew di nava mal û zarokên xwe de, di nava xwea şirîn de ne, lêbelê vaye li ser navê xizmeta gel di bin darê sêdarê de me û wa ezê demên dawî yên jiyana xwe bi vê wesyetnamê derbaz dikim. Ca ger berpirsyariyên mezin di sitoyê min de nebûna, ez jî wê niha di nava zarok û zêçiyên xwe de di xewa şirîn de bûma, ku ez niha ji bo piştî çûyîna xwe jî we şîret dikim, ew jî yek ji berpirsyariyên di sitoyê min de ye, piştrast im ger yekî din ji we berpirsiyariyên min bigirtana sitoyê xwe, niha ewê li şûna min di bin darê sêdarê de bûya, ji bo razîbûna Xwedê û li gor berpirsyariya di sitoyê xwe de mîna Kurdekî xizmetkarê gel û di riya çakiyê de, min ev şîret li we kirin ku hêvîdarim ji niha pê ve pendan jê wergirin û dirust guhdariya şîretên min bikin, bi hêviya Xwedê yê mezin we bi ser dujminên we de serbixe.

9.
1- Baweriya we bi Xwedê û tiştê li cem Xwedê tê û peristina Xwedê û pêxember (silavên Xwedê lê bin) hebe, di pêk anîna erkên Olî de xurt bin.

2- Yekîtî û tebayiya di nava xwe de biparêzin, karê neqenc li hember hev mekin û temah mebin, bi taybetî jî di berpirsiyariyê û xizmetê de.

3- Xwendin û zanist û pileya zaniyariya xwe pêşve bibin ji bo dujmin kêmtir we bixapîne.

4- Ji dujminan bawer mekin, bi taybetî jî dujminên ecem, ji ber bi çend awa û riyan ecem dujminên we ne, dujminê gel û welat û Ola we ne. Dîrokê selmandiye ku berdewam ji Kurdan bi behane ne, bi kêmtirîn tawanê we dikujin û ji ti tawanan di derheq Kurdan de destê xwe nagirin.

5- Ji bo hin rojên jiyana bê qîmeta vê dinê, xwe mefiroşin dujminan, ji ber dujmin dujmin e û ne cihê pêbawerbûnê ye.

10.
6- Îxanetê li hev mekin, ne îxaneta siyasî û ne giyanî û malî û ne jî ya namûsî, ji ber îxanetkar li cem Xwedê û mirovan jî sivik û sûçbar e, îxanet li îxanetkar vedigere.

7- Ger yekî ji ve dikaribû karên xwe bê îxanet pêk bîne, pê re alîkarî bikin, ne ji ber temahî û bexîliyê li dijî wî derkevin, yan Xwedê neke li ser wî bibin sîxurên biyaniyan.

8- Cihên ku min di wesiyetnameyê de ji mizgeft û nexoşxane û dibistanan re nivîsandiye, hun tev daxwaz bikin ji bo pêk werin û mifa jê bigirin.

9- Hun ji xebat û hewl û tekoşînê ramewestin ji bo mîna tev gelên din ji bin destê dujminan rizgar bibin, malê dinê ne tiştek e, ger welatê we hebe, serbestiya we hebe, wî çaxî her tiştê we heye, hem mal, hem serwet, hem dewlet, hem rûmet û hem wê nîştimanê we jî hebe.

10- Ez nebawer im, heqê Xwedê nebe, ti heqên din li ser min hebin, lêbelê ger kesekî welê dît ku kêm yan jî pir tiştikî wî li cem min e, min malekî pir hiştiye, bila biçe ji warisên min bixwaze û wergire.

11.
Tanî ku hun hev negirin, hunê sernekevin, zilm û zorê li hev mekin, ji ber Xwedê pir zû zalim ji holê radike û nabûd dike. Ew soza Xwedê ya bê kêm û zêde ye, zalim dirûxiyê û nabûd dibe, Xwedê toleya zilmê jî hil tîne.

Hêvîxwaz im wan gotinan têxin guhê xwe û Xwedê we bi ser dujminên we de bi ser bixe, weke Sedî Kerem kiriye:

Muradê ma nesîhet bûd û gufîtm

Hewalet ba Xuda kerdîm û reftîm

Ango: Mirama me şîret bûn û me kir, me hun rasparin Xwedê û em çûn.

Xizmetkarê gel û welat

Qazi Mehemmed

Ich leiste zwar gerade nichts zum eigentlichen Thema, wollte nur schreiben, dass die Kategorie "KURDISTAN" nun um "Kurd. Persönlichkeiten" erweitert worden ist... Und an dieser Stelle ein großes Lob an Necana für sein Engagement für www.kurdmania.com  Wir bräuchten paar Leute mehr, die sich um sowas kümmern könnten